Wat mij keer op keer raakt, is dat mensen vaak jarenlang proberen hun klachten op te lossen door harder hun best te doen.

Ze proberen positiever te denken. Meer controle te houden. Zich aan te passen. Door te zetten.

Terwijl de oorzaak vaak dieper ligt.

Veel van wat ons vandaag belemmert, is ooit ontstaan als bescherming.

Een ervaring die te groot was om volledig te verwerken. Emoties waarvoor geen ruimte was. Situaties waarin we ons moesten aanpassen om veilig te blijven. Of patronen die al generaties binnen een familie aanwezig zijn.

Wat niet verwerkt kan worden, verdwijnt niet altijd vanzelf.

Soms laat het zich later zien in de vorm van stress, angst, onzekerheid, perfectionisme, fysieke klachten, vermoeidheid, hormonale disbalans of terugkerende patronen in relaties en werk.

Steeds opnieuw laat het leven zien wat nog aandacht vraagt. Niet om je terug te trekken naar het verleden, maar juist om je verder te helpen in het heden.

Zo werkt dat ook met kinderen. Vaak zie je dat kinderen tegen precies die dingen aanlopen waar jij als kind ook mee hebt geworsteld.

De onzekerheden. De gevoeligheden. De overtuigingen. De patronen.

Juist die dingen waarvan je als ouder vooraf denkt:

“Als ze dat maar nooit hoeven mee te maken.”

En gebeurde precies dat.

Niet op exact dezelfde manier, maar wel herkenbaar genoeg om iets in je te raken.

Vaak geeft dit een heftige reactie bij de ouders en verbazing.

Want waarom doet dit zoveel pijn?

Waarom maken we ons hier zoveel zorgen over?

Ikzelf ontdekte ook dat ik sommige situaties die mijn kinderen tegenkwamen veel heftiger voelde dan anderen.

Naast de emotie die je voelt richting je kind in die situatie, raakt het ook iets van jezelf.

Onze kinderen lopen niet alleen hun eigen weg.

Ze lopen aan tegen datgene dat wij niet hebben verwerkt.

Kinderen spiegelen niet om ons dwars te zitten

Kinderen laten vaak zien wat binnen onszelf nog aandacht vraagt.

Dat betekent niet dat ouders iets fout doen.

Het betekent ook niet dat alles van ouders afkomstig is.

Maar kinderen raken vaak precies de plekken waar nog pijn, verdriet, angst, onzekerheid of oude overtuigingen zitten.

Persoonlijke ontwikkeling is geen rechte lijn.

Het is geen lijst die je kunt afvinken.

Je verwerkt iets. Je groeit. Je begrijpt jezelf beter.

En vervolgens kan het leven opnieuw iets aanraken wat daaronder verborgen lag.

Er gaat een laag af. Daaronder verschijnt een nieuwe laag. Niet omdat je terug bij af bent. Maar omdat je klaar bent om iets dieper te kijken. Net als bij een ui.

Een laag die opnieuw gezien, gevoeld en verwerkt mag worden.

Niet om terug te gaan naar oude pijn.

Maar juist om die uiteindelijk los te kunnen laten.

Niet om alles uit je verleden uit te wissen.

Wat je hebt meegemaakt hoort bij jouw verhaal.

Het heeft je gevormd tot wie je bent.

Maar wat je hebt meegemaakt hoeft niet langer te bepalen hoe je vandaag leeft.